Outra promoción que marcha para
continuar a súa formación lonxe de nós ou para incorporarse ao mundo do
traballo. Fixemos canto puidemos para que o galego vaia na mochila que levades
destes anos no instituto. Este é o voso momento, o momento de superar
comodidades e rutinas e loitar por conseguir o que queredes. Oxalá o galego
forme parte do voso futuro. A lingua precisa de vós pero vós tamén precisades
dela para mirarvos a vós mesmos e sentirvos orgullosos e orgullosas de quen
sodes.
Así se despediu Diana Rodova, a
nosa checogalaica, no nome de todos os seus compañeiros e compañeiras, no acto
de graduación presentado en galego por Ana Lamas e Manuel
Boas tardes a todos:
É una honra para min poder dedicarvos, no meu nome e no dos meus
compañeiros, unhas verbas antes de despedirmos, coma alumnos, do Instituto de
Rodeira.
Pasaron voando seis
anos que comezaba cun grupo de rapaces dominados polos nervios ante a
superstición dun posible exame antes da distribución por clases na aula de usos
múltiples. Por sorte, non habería tal. Tras ter rematado unha etapa na que
abondaban as excursións, os traballos en grupo, os proxectos interculturais e
mesmo
algunhas intensas visitas á dirección, xa estabamos no Bacharelato.
Neste quinto da ESO, unha
denominación moi apreciada polos nosos pedagogos; coñecemos un novo ritmo de
traballo e sobre todo á xente que en dous anos formaría parte de nós, tanto ou
máis, ca cos que levabamos practicamente
toda a vida.
Rematou sendo popular “destestar
os libros de texto”, algúns aprobaron O Quixote valéndose de resumos mentres outros loitaban
ca trigonometría, e “en xeral” ben
fartos das cantigas medievais… Aínda así levamos con gusto o recordo dun curso que fixemos un tanto ad libitum sen sospeitar o que nos
agardaba no seguinte.
Segundo, chámano, un nome moi apropiado, pois o tempo que durou foi
precisamente este, un segundo.
As olleiras das noites sen durmir e os estudos apresurados remataron por
baleirar as aulas e superar o aforo máximo das bibliotecas permitido polas
normas de seguridade. Mentres incluso chegamos a transformarnos en animais, a
combater o temido ébola, a conxecturar ao estilo de Schrödinger ou a acoller
aos persoeiros dos MTV Awards.
Agradezo enormemente a todos os profesores e
profesoras o seu labor educativo e o seu trato persoal. Non me atrevo a
nomealos a todos por medo a esquecer algún, algo que sería inxusto, pois cada
un de vós axudounos a construír a nosa identidade.
Non me corresponde a min xulgar se fomos unha das
mellores promocións ou non, pero espero que a nosa pegada fose fonda e que ao
final talvez gardedes unha agarimosa lembranza de nós.
Lévome unha maleta ben chea de recordos e
experiencias para comezar esta nova viaxe, esta nova aventura que nos leva cara
aos estudos superiores. Non sei o que nos depara, pero coma xa deixaron dito os
sabios “o non saber adoita ser unha fase cara a novos coñecementos”. Iso espero.
