17 years ago
30.10.21
29.10.21
29.9.21
NOVAS VOCES PARA A LINGUA
Conseguiremos. Este é o título, e a declaración de intencións, co que bota a andar Novas voces para a lingua, o proxecto que a Real Academia Galega e a Facultade de Ciencias da Comunicación da Universidade de Santiago de Compostela promoven para conectar a mocidade co idioma. A iniciativa arrinca cunha serie de cinco pezas audiovisuais protagonizadas por mozos e mozas que son exemplo da Galicia con máis talento e que empregan o galego en todos os contextos da vida, da creación e do desenvolvemento profesional. Os músicos Alejandro Guillán Baiuca e Laura Lamontagne, o director de cine Andrés Goteira, as actrices da Panadaría Teatro, a psiquiatra e divulgadora Iria Veiga e o xenetista Ángel Carracedo son parte do elenco da serie Conseguiremos, a resposta á proposta da RAG que concibiron Paula Quiroga (directora), Lois Alcayde (guionista) e Meritxell Álvarez (produtora). Os tres estudantes de Xornalismo e Comunicación Audiovisual fixeron realidade a primeira edición do proxecto co apoio doutros tres docentes da súa facultade e da propia Academia. Aquí tedes o primeiro capítulo, protagonizado por Verónica Boquete e gravado no estadio que leva o seu nome.
27.9.21
UNHA NOVA XERACIÓN QUE ESCOLLE GALEGO
Novo curso e novo proxecto. Empeñados en convencer o noso alumnado de que o galego pode ser a súa lingua, enchemos o centro de caras novas do cine, do teatro, da música, da ciencia, das redes sociais... que ESCOLLEN O GALEGO como lingua habitual pero tamén xente nova do Morrazo que, moi preto de nós, dá vida ao galego no instituto, da casa, da rúa e do traballo. Referentes que animen o alumnado adolescente a pensar que eles e elas tamén poden escoller o galego como lingua habitual.
31.5.21
ESCOLLE TEATRO GALEGO: O MEU MUNDO NON É DESTE REINO
O próximo sábado 5 de xuño ás 20:00 horas temos unha nova cita no Auditorio
de Cangas. TEATRO DA RAMBOIA presenta: O MEU MUNDO NON É DESTE REINO.
Uns feirantes chegan ao que chaman fogar logo dun día de traballo. Son Camilo e Tomás, dous titiriteiros que levan o mesmo espectáculo unha e outra vez polas vilas do país. Carretan ás costas un enorme “tutilimundi”. A disxuntiva de abrilo convérteo nunha caixa de Pandora latente. Contar e dar vida ao que contén, supón a única vía de escape dos totalitarismos que os oprimen. Un xeito de sobrevivir nun reino militarizado sen trazas de lóxica humanística. Nun contexto ao que non pertencen, nun reino que non é do seu mundo. Ábreno. As marionetas emerxen da farsa como alegorías incontrolables e esperpénticas dunha realidade pasada. A comedia ábrese paso como xerme de cambio nun xogo continuado entre o micro e macro teatro. Ata que todo remata. Desbórdase. Neste Reino a inxustiza tínguese de vivas cores querendo despistar ao senso común, ao oprimido. E que ocorre co resto? Cos que lle rodean? Esvaecen nun fondo descolorido.
O MEU MUNDO NON É DESTE REINO é unha adaptación da “Farsa de Bululú” de
Manuel María, unha parodia da ditadura franquista. A recuperación do título
orixinal da obra serve para proxectar este laio silenciado no seu día. Hoxe,
encabeza o espectáculo de novo para facer fronte a un pasado que insiste en
repetirse.
Dramaturxia e dirección: María Peinado. Elenco: Anxo García e Fran Lareu.
Esperámosvos alí!
ESCOLLE CINE BRASILEIRO EN VERSIÓN ORIXINAL: BACURAU
O venres 4 de xuño, ás 21:00 horas o Cine Club de Cangas proxecta Bacurau.
Bacurau é um filme franco-brasileiro de 2019, dos gêneros drama, faroeste, terror gore, fantasia e ficção científica, escrito e dirigido por Kleber Mendonça Filho e Juliano Dornelles. É produzido por Emilie Lesclaux, Saïd Ben Saïd e Michel Merkt e estrelado por Sônia Braga, Udo Kier, Silvero Pereira e Bárbara Colen. O título do filme é o apelido do último ônibus da madrugada no Recife, e a origem do nome vem de uma ave de hábitos noturnos comum nos sertões brasileiros, que era chamada pelos povos tupis de wakura'wa.
Num futuro próximo, Bacurau, uma pequena cidade brasileira no oeste de Pernambuco, lamenta a perda de sua matriarca, Carmelita (Lia de Itamaracá), que viveu até os 94 anos. Dias depois, seus habitantes aos poucos percebem algo estranho acontecer na região: enquanto drones passeiam pelos céus, estrangeiros chegam pela primeira vez na cidade com planos de exterminar toda a população ali residente, carros são atingidos por tiros e cadáveres começam a aparecer. Os habitantes chegam à conclusão de que estão sendo atacados. Resta identificar o inimigo e criar coletivamente um meio de defesa.
A produção conquistou o Prêmio do Júri no Festival de Cannes de 2019, tornando-se o segundo filme brasileiro da história a ser laureado no certame geral, após O Pagador de Promessas (1962) de Anselmo Duarte. O filme foi selecionado para mostras principais de festivais prestigiados mundialmente, como o Festival de Nova York (NYFF), Festival de Havana, Festival du Nouveau Cinéma de Montreal, Festival de Cinema de Munique, Festival de Cinema de Sitges e outros. Além disso, o filme foi indicado a diversas categorias do Grande Prêmio do Cinema Brasileiro e do Prêmio Guarani de Cinema Brasileiro.
Subscribe to:
Posts (Atom)
